Genoeg van negativisme
Geschreven door sinuhe oomen vrijdag 20 juni 2008 19:08
Positieve herinneringen in 'De Antillen en ik'
In het boek De Antillen en ik halen 45 bekende en minder bekende Antillianen aan de hand van een persoonlijke foto herinneringen op aan de eilanden. Door deze bloemlezing hoopt samensteller John Leerdam aandacht te genereren voor de 93 procent Antillianen en Arubanen, die 'voorbeeldige burgers zijn'. Hij heeft genoeg van de negatieve berichtgeving in Nederland over Antillianen.
| Verslag van Patrick Dorder (7'58'') | |
| Surinaamse bijdragen aan het boek (6'11'') | |
| Minister Hirsch Ballin bij de presentatie (1'23'') |
"Zij zijn de vergeten groep, die steeds wordt overspoeld met negatieve berichten over 'de' Antillianen en Arubanen," aldus Leerdam. "Ik pik het niet meer. Vanaf vandaag un otro gai lo kanta, zal er een andere haan gaan kraaien. Ze zullen van ons gaan horen." Hij wil het verhaal naar buiten brengen van de succesvolle hardwerkende Antillianen in Nederland. "De grootste meerderheid werkt keihard en levert een bijdrage aan deze maatschappij."
Herinneringen
Hij heeft bewust niet gevraagd om politieke bijdragen, maar om herinneringen. "Ik wou laten zien dat ieder mens een bepaalde liefde, een bepaalde herinnering van vroeger met zich meedraagt. Ongeacht huidskleur, nationaliteit of klasse. Dan zie je opeens dat het allemaal niet uitmaakt."
Maria Liberia-Peters noemde de geboorteplaatsen van de mensen in het boek typerend voor de bevolkingssamenstelling van de Antillen. Dat zijn bijvoorbeeld Curaçao, Aruba, Sint-Maarten, Suriname, Cuba en Venezuela. "Opvallend genoeg hebben, ongeacht hun geboorteplaats, hun jaren op Curaçao een belangrijke rol gespeeld in hun werk en in hun leven."
Veel aanwezigen onderschrijven de woorden van Liberia-Peters. Ook al wonen ze nu ergens anders of hebben ze op verschillende plaatsen gewoond, de band met de Antillen blijft bestaan. "Ik kan in Nederland Nederlander zijn, op de Antillen Antilliaan, op de Antillen Nederlander en in Nederland Antilliaan", zegt organisatie-adviseur Bianca Maasdammer. Zij reist voor haar werk heel vaak heen en weer en begrijpt beide landen en culturen.
 |
|
Passaat-voorzitter Nurah Hammoud. |
Nurah Hammoud is voorzitter van de Antilliaans/Arubaanse studentenvereniging Passaat in Rotterdam. "Mijn band met de Antillen is gaan groeien toen ik in Nederland kwam. Toen zag ik alle mooie dingen van het eiland en op die manier heb ik meer waardering gekregen voor de mensen, de cultuur en de levenswijze daar." Band gegroeid
In het boek staan ook verhalen van Surinamers en Nederlanders, die op een of andere manier een band met de eilanden hebben. Onder hen is journalist Joost Karhof, die vanaf zijn tweede tot zijn zeventiende op Curaçao woonde. Hij vertelde Leerdam eens dat hij elk jaar terug gaat en zich dan thuis voelt: "Toen dacht ik: jij moet ook in het boek. Hij is daar gevormd."
Ook Wereldomroep- en NOS-journaliste Noraly Beyer bracht haar jeugd door op Curaçao. Zij staat vooral bekend als Surinaamse. Maar dat klopt dus eigenlijk niet: "Ik ben het prototype van een Koninkrijkskind. Ik heb Surinaamse ouders, ik ben op Curaçao geboren en getogen, ik heb jaren in Nederland gewoond en ik heb jaren in Suriname gewoond. De drie (ex-)rijksdelen zijn in mij verenigd."
Op de presentatie was ook de Surinaamse cabaretier Jörgen Raymann. "Curaçao is neergezet als het moeilijk opvoedbare kind van het Koninkrijk. Maar ik geloof niet in moeilijk opvoedbare kinderen, alleen in moeilijk opvoedende ouders." Een van zijn bekende typetjes is de Antilliaan Edsel. Die liet hij reageren op de uitspraken van PVV-Kamerlid Hero Brinkman, dat de Antillen een boevenbende zijn: "Wie heeft wie gestolen uit Afrika? En gezet op een eiland, gestolen van indianen? Als hij mij een dief noemt, dan zet ik een Nederlandse traditie voort."