Blogs en Vlogs

Pagina 2 van 2

Maar laten we eerlijk zijn:

Wie het verleden niet begrijpt, zal de patronen in het heden niet herkennen.

Want kijk goed om je heen…

Wat we ooit “verleden” noemden, herhaalt zich elke dag weer.

In nieuwe vormen.

In uitsluiting en elkaar ophitsen tegen alles wat vreemd is.

In ongelijkheid op scholen, op de werkvloer, in de sport, in de rechtspraak.

In mensen die harder moeten schreeuwen om überhaupt gehoord te worden.

Moderne ketens klinken misschien anders, maar ze snijden nog steeds.

Vandaag wijzen wij geen vingers en vragen we niet om schuld, maar om bewustzijn.

Niet om verwijten, maar om verantwoordelijkheid.

Want herdenken gaat niet alleen over wat er wás — het gaat over wat we nú doen.

Hoe we erin staan?

Hoe we samenleven.

Hoe we naar elkaar kijken.

Hoe we spreken.

Hoe we luisteren.

We leven in een tijd waarin polarisatie steeds groeit. Waar mensen soms lijnrecht tegenover elkaar staan. Het is voor politieke partijen een verdienmodel geworden, net zoals de slavenhandel ook een verdienmodel was.

Maar ik geloof…… en ik weet…… dat echte kracht ligt in verbinding.

We hoeven het zeker niet altijd met elkaar eens te zijn, maar we moeten elkaar wél blijven zien. Boodschap hebben aan elkaar!

Daarom wil ik het hebben over lotgenoten.

Want lotgenoten zijn niet alleen mensen met dezelfde geschiedenis.

Lotgenoten zijn mensen die elkaars pijn erkennen. Die naast elkaar durven staan, naast elkaar durven lopen, ook als het ongemakkelijk is.

Zolang we elkaar blijven zien als “de ander”, blijven we verdeeld.

Maar als we elkaar zien als mens — als gelijken, als verbonden — dan ontstaat er ruimte voor genezing. Voor vooruitgang.

Wij zijn allemaal nodig om van Nederland een fatsoenlijke samenleving te maken. Een samenleving waarin iedereen een plek heef!

Wat kunnen wij doen? Vandaag? Morgen?

We kunnen beginnen door te praten met onze kinderen.

Niet om hen schuld mee te geven, maar kennis. Bewustzijn en begrip.

We kunnen beginnen met luisteren naar verhalen die we nog niet kenden.

We kunnen beginnen met het stellen van vragen. Echte vragen.

En we kunnen eindigen met meer begrip voor elkaar. Meer liefde. Meer respect. Meer solidariteit.  Meer actie!!!

Herdenken is geen punt. Het is een komma.

Tegelijkertijd zeg ik, laat de komma geen excuus zijn.

Maar slechts een pauze, waarna we ons afvragen: hoe nu verder? Welk pad nemen wij samen?

De volgende generatie kijkt naar ons. Wat geven wij ze mee?

Zwijgen we? Laten wij ze ploeteren en elkaar verliezen? Blijven wij passief en laten de populisten de dienst uitmaken?

Of geven we woorden aan wat ooit onbesproken bleef?

We zijn niet verantwoordelijk voor het verleden, maar wél voor wat we ermee doen.

Dus laten we herdenken, maar ook wakker blijven.

Laten we rouwen, maar ook bouwen.

Laten we leren, maar vooral: samen verder gaan.

Vandaag in Almere. Morgen in elke straat, in heel het land, elk gezin, elk gesprek. Pak uw verantwoordelijkheid! Wees niet bang!!! Durf….!!!!

Ik sluit af met drie eenvoudige woorden die ik hoop dat u vanavond meeneemt:

Erken. Verbind. Beweeg.

Dank u wel, het gaat u allen goed!!!